CoffeeView

Coffeeview Henk Brouwer – Regiomanager Univé Hoorn

Niet rijk, wel gelukkig

Coffeeview Henk Brouwer UniveAls je geen idee hebt wat je wilt worden, is het lastig de goede weg ernaartoe te vinden. Nou ja, Henk Brouwer wist één ding: hij wilde rijk worden. Dat is niet erg gelukt, bankrekeningtechnisch dan. Verder valt het erg mee: hij heeft het ‘akelig’ naar zijn zin bij Univé én drie liefdevolle dames thuis.

‘Wat ik vroeger wilde worden? Rijk. Ik had veel speelgoedauto’s, maar wilde alleen de dure merken, zoals Ferrari’s. Tijdens het spelen fantaseerde ik dat ik een rijke man was met een duur wagenpark. Nu spaar ik grote Ferrari’s. De eerste moet nog komen. Zonder gekheid: ik had geen idee wat ik wilde worden.Ik ging naar de MEAO, vooral omdat ik niet technisch was. Dit was automatisch de andere optie. Daarna deed ik de avond HEAO, dat was al tijdens mijn werk.

Mijn eerste werkgever was Philips in Portugal. Mijn ouders woonden daar een aantal jaar. Ik werkte er als medewerker organisatie en efficiency. Ik maakte calculaties voor de productielijnen. Dan stond ik met de stopwatch naast de lijn en bekeek wat er sneller zou kunnen. Het leukste aan dat werk vond dat ik er zoveel nieuwe dingen zag. Bij de productielijn voor afstandsbedieningen, bijvoorbeeld. Er werkten daar alleen maar vrouwen, zonder uitzondering. Op de lopende band kwamen de vormen van de afstandsbedieningen voorbij en daar moesten dan nog de knopjes in. Dan stonden er twaalf bakjes per persoon, waar die knopjes in moesten en ondertussen praatten die dames over van alles en nog wat. Daar had ik echt bewondering voor. Dat was echt multitasken. Ik zou zoiets nooit kunnen!’

Liefde of carrière?

Na anderhalf jaar gingen zijn ouders terug naar Nederland. ‘Ik kreeg de keuze om mee te gaan of te blijven. Velen raadden me aan om naar Nederland te gaan, omdat Portugal begin jaren ’90 nog niet zo ontwikkeld was. Ik twijfelde. Ik had net drie maanden verkering met een Portugese. Een verhuizing zou het einde van die relatie betekenen. Toch ging ik. Mijn toenmalig ex-vriendinnetje uit Portugal is inmiddels al achttien jaar mijn vrouw.  In Nederland kon ik bij Rabobank aan de slag als administratief medewerker. Al snel ontdekte ik dat dit ook niet mijn ding was. Na twee jaar maakte ik  de overstap naar de gemeente Gaasterland in Friesland. Hier was ik half systeembeheerder en half beleidsmedewerker onderwijs. Twee verschillende specialisaties. Ideaal voor iemand die zoekende is.
Ik ontdekte hier dat ik geen specialist ben en dat ook niet wil zijn. Ik vind heel veel leuk en wil niet van één specifiek ding alle details weten. Na een jaar of twee liet ik Gaasterland dan ook achter me.’

‘Het contact met de klant, dát was leuk!’

‘Toen kwam ik bij Van Lanschot Bankiers. Hier kwam ik in contact met de klant. Dát was leuk! Ik had nooit gedacht dat ik een commerciële baan leuk zou vinden. In mijn functie als assistent accountant zat ik constant aan de telefoon met klanten. De aandelenmarkt was in opkomst in die tijd en ik mocht hen adviseren. Het ging me goed af. Bij Van Lanschot merkte ik dat ik op de goede weg zat. Het adviseren van klanten vind ik echt leuk om te doen. Ik kijk echter ook graag verder dan dat. Nieuwe dingen proberen. Ik zie mezelf als een soort facilitair manager. Ik zorg ervoor dat de omgeving zo goed is, dat iedereen zijn werk kan doen.’

Informeel en open

‘Op een gegeven moment ging mijn baas bij Van Lanschot weg en hij vroeg of ik meeging. Toen kwam ik bij SNS Bank terecht. Hier heb ik zelfs tien jaar gezeten in vier verschillende functies. Toen mijn baas daar wegging, heb ik zelfs zijn functie overgenomen. Ik werkte bij SNS als adviseur, sr. adviseur, kantoormanager en uiteindelijk als kantoordirecteur. Wat mij zo beviel aan SNS was de informele sfeer en open cultuur. Daar gedijde ik erg goed in. Je merkte de wederzijdse betrokkenheid in alle gelederen van het bedrijf. Zaken konden snel worden geregeld. Dat is overigens iets dat ik ook bij Univé terug zie. Ik ben geen zelfstandig ondernemer, maar voel me wel zo. In mijn baan als regiomanager heb ik veel eigen verantwoordelijkheden. Ik voel me erg thuis binnen Univé. Ik heb het hier akelig naar mijn zin, nu al meer dan twee jaar. Dat heeft ook te maken met de grootte van het bedrijf. Ik heb een korte tussenstop gemaakt bij ING, maar daar viel ik weg in de massa. Het feit dat je daar met duizenden mensen bij elkaar zit. Dat past echt niet bij mij.’

‘Ik hoor niet thuis in een massale organisatie’

‘Na mijn uitstapje naar ING kwam ik bij een werving en selectiebureau. Zij zagen in mij de ideale kandidaat voor de functie van regiomanager Den-Helder voor Univé. Univé wilde eerst niet met me in gesprek. Zij gaven de voorkeur aan iemand uit de omgeving van Den-Helder. Het bureau is toen blijven aandringen, waardoor ik uiteindelijk op gesprek mocht komen. Mijn gesprek met Univé was erg goed. Na nog een paar rondes kon ik aan de slag in Den-Helder en later ook in Hoorn en Noord-Kennemerland. Wat ik zo prettig vind aan Univé is het informele karakter van het bedrijf. Het is de enige zorgverzekeraar met winkels waar je kunt binnenlopen zonder afspraak. Wat ook erg fijn is, is dat de klanttevredenheid centraal staat. Deze is leidend. Het werken vanuit targets wordt steeds meer losgelaten. Zonder die druk werkt het voor alle partijen beter en de medewerkers komen verder tot bloei. Zij kunnen zichzelf zijn. Zo functioneer ik ook beter. Het is belangrijk dat ik geen belemmeringen voel.’

Uitdagingen en bewondering

‘Structuur houdt mij scherp, omdat ik het zelf niet heb. Ik moet onwijs mijn best doen om structuur te houden. Anders wordt het een zootje. Als ik mezelf niet organiseer, kan ik dat ook niet voor anderen. Ik schrijf alles op en maak veelvuldig gebruik van Outlook en alle mogelijkheden die het biedt. Ook word ik scherp gehouden door mensen die een afwijkende mening hebben en daarvoor uit durven te komen. Dat vind ik knap. Dan hoef ik het nog niet met hen eens te zijn. Neem een Pim Fortuyn of een Bram Moszkowicz. Ik deel hun mening niet, maar heb wel bewondering voor hun durf en doorzettingsvermogen. Zij gaan ervoor om hun doel te bereiken. Mijn eigen doelen en ambities veranderen steeds. Ik blijf zoeken naar uitdagingen. Ik heb een baan nodig die ik net aankan. Anders word ik lui.’







To Top