Column van Otto

Column Otto Wijnen: Cliffhanger

ottowijnenSoms doe je wel eens dingen. Domme dingen. Dingen waarvan je achteraf denkt; dit had héél anders af kunnen lopen. Zo vond ik mezelf terug, hangend aan een paar boomwortels, met onder mij 10 meter niets en dan enkele rotsen. En niemand om mij heen…

Inderdaad; wandelen!

Vorig jaar was ik met mijn gezinnetje op vakantie in Frankrijk, in de Dordogne. Veel gezapiger dan dit kan je niet op vakantie en daar was ik nét aan toe: gezapigheid. Voor de gezelligheid en om het niet ál te gezapig te laten worden, was mijn zus meegegaan voor een weekje. En wat doe je op een camping in de Dordogne behalve kanoen en zwemmen? Inderdaad; wandelen!

Mijn vrouw zou die ochtend op de kinderen passen terwijl mijn zus en ik naar Montfort zouden lopen; een uurtje lopen als je langzaam liep. Konden we mooi even bijpraten.

Zonder kaart volgden we eenvoudig de rivier stroomopwaarts; dan zouden we er snel zijn. Het pad werd wat smaller en we moesten even wachten op een ouder stel dat ons tegemoet kwam.

Dat gaf ons de bevestiging dat we op de goeie weg waren. Toch liep het pad een tijdje later dood! De heuvel zag erbeklimmenswaardig uit en ik houd wel van een uitdaging, dus ik zou wel eens even checken of het kon. Eenmaal op een richel riep ik naar mijn zus die beneden stond te wachten, dat ze beter om kon lopen omdat het toch wat   lastig werd. Ik zou doorklimmen, want naar boven leek makkelijker dan naar beneden.

Een licht gevoel van paniek brak me uit.

De werkelijkheid was anders. De takken die er waren braken af, de wortels die uitstaken gaven geen garantie en ik bevond mij op gegeven moment op het punt waarop naar boven gaan geen optie was, en naar beneden gaan al helemaal niet! Tot overmaat van ramp hoorde mijn zus mijn roepen niet. Een licht gevoel van paniek brak me uit. Fatalistische gedachten schoten door mijn hoofd: als ik val, hoe lang zou het duren voor mijn zus er weer zou zijn? Had ik maar iemand die me van een afstandje kon coachen om dit veilig af te laten lopen!

Terugkijkend zie ik een parallel met presenteren: je kunt in je carriere als ondernemer op routine een heel eind zijn geklommen als het op presenteren aankomt. En plotseling, zonder dat je er erg in hebt, komt het moment dat van jouw presentatie enorm veel afhangt. Je kan diep vallen als je uitglijdt! En je kunt niet terug! Dan is elke hulp welkom: als ondernemer zou je je niet moeten schamen om op zo’n moment coaching te regelen.

Na het wegzakken van het paniekgevoel ben ik met opperste concentratie gaan afdalen en uiteindelijk veilig beneden gekomen. Terwijl ik ons familiefluitje floot, ben ik de route gelopen die mijn zus vermoedelijk ook gelopen had. Uiteindelijk trof ik mijn zus en beschaamd vertelde ik hoe kritiek het was geweest. De rest van de tocht naar Montfort was prachtig: een absolute aanrader. Maar ga dan wel over het gebaande pad!


To Top