Column van Otto

Column van Otto: Autoslooptrein

Column van Otto: Autoslooptrein

“Voorkom files en ellende onderweg. Uw vakantie begint zodra u instapt!” Dat is de slogan van de autoslaaptrein. En meteen de reden dat wij met onze dreumes en peuter daar dit jaar mee naar Italië reisde. Ideaal! Onderweg volop aandacht voor de kinderen en uitgerust aankomen! De praktijk pakte helaas anders uit. Tot en met het heerlijke diner was het helemaal zoals we het ons hadden voorgesteld. De auto stond veilig op de trein, de coupe was weliswaar oud maar ruim genoeg en helemaal voor ons alleen. En wat is het een beleving om je mes te zetten in een heerlijke sappige biefstuk en een slok zalige rode wijn te nemen terwijl je met hoge snelheid door het prachtige berggebied bij de Lorelei treint!

dankzij het heerlijke geschommel van het rijtuig

In onze fantasie zouden onze dochters daarna snel in slaap vallen dankzij het heerlijke geschommel van het rijtuig, terwijl wij elkaar nog eens verliefd in de ogen keken, nog wat zouden drinken en dan ook onze eigen nestjes op zouden zoeken. In werkelijkheid zit er in het reisschema een stop tussen 20 en 21 uur: precies het moment waarop we de kinderen wilde laten slapen. Tijdens zo’n stop schommelt er niets en stommelt er des te meer! Van slapen kwam dus weinig en de jongste raakte behoorlijk overprikkeld. Gevolg: ik zocht weliswaar aanvankelijk mijn eigen nestje op, maar lag tegen middernacht naast de jongste, die nog steeds aan het brullen was.

Één voor één vallen de monden open, ook die van mij

De volgende dag kwamen we – met wat aangekondigde vertraging wegens een omleiding – aan in het Italiaanse Livorno. Ik zie de scène nóg voor me: alle reizigers uit de trein staan op het perron klaar om hun auto van de trein te rijden. De zon brandt er lustig op los (ik zag al een man zonder shirt) en de rangeerlocomotief komt langs met onze auto’s. Één voor één vallen de monden open, ook die van mij. Een flink aantal ruiten van de auto’s op het topdek is gesneuveld! En u raadt het al: ook die van ons. Achteraf bleek dat vanwege de vele regenval de tunnels van het oorspronkelijke traject onbruikbaar waren; vandaar die omweg. En in de tunnels van het nieuwe traject bleek de luchtdruk te groot te zijn, waardoor van zes auto’s de ramen gesprongen waren.

Treinmanager Freek ving ons op en liet ons zessen op een rij parkeren. Helaas ging toen alles mis: de autoruitenservice die speciaal voor ons open zou zijn bleek toch niet open, er werd niet of nauwelijks gecommuniceerd, de spoorwegpolitieagenten spraken nauwelijks engels, Freek was continue de hort op en kwam uiteindelijk (na twee-en-een-half-uur nodeloos wachten in de hitte) met de simplistische oplossing dat de auto’s werden uitgezogen en er plastic over de raamopening werd geplakt. Mijn onvrede hierover heb ik – mede door het gebrek aan nachtrust – zéér duidelijk gemaakt, daar kunt u zich wellicht iets bij voorstellen..

geen opvang, geen communicatie en tweeënhalf uur wachten in de warmte.

Hiermee was helaas de kous niet af: ook bij terugkomst in Den Bosch ging het mis. Na aankomst konden we de auto niet van de trein rijden omdat er een hybride auto met lege accu en electrische handrem voorstond. Ook hier weer: geen opvang, geen communicatie en tweeënhalf uur wachten in de warmte. Gelukkig was de vakantie tussen heen- en terugreis heerlijk!

Welke lessen vallen eruit te leren?

 

U kúnt dit natuurlijk lezen als een buitenstaander, maar hoe zit het met u bij een soortgelijke calamiteit? Welke lessen vallen eruit te leren?

1. De organisatie van de autoslaaptrein was niet bereikbaar op zaterdag. Bent u dat wel? Ik had het zeer op prijs gesteld als ze me dan in ieder geval maandag direct gebeld hadden.
2. Belt u klachten direct na? Door op die manier betrokkenheid te tonen, kunt u veel verschil maken.
3. Freek, de treinmanager had geen bevoegdheden om adequate maatregelen te treffen en was afhankelijk van de bereidwilligheid van de spoorwegpolitie. Heeft uw personeel wel alle volmachten om in geval van nood zelf beslissingen te nemen? Of straft u initiatief achteraf af?
4. Laat u alle betrokkenen (of gedupeerden) direct weten wie waarvoor verantwoordelijk is? In beide bovenstaand situaties wisten we niet wie we nu waarvoor moesten aanspreken.
5. Heeft u wél meteen consumpties klaarstaan? Dat kost zó weinig en maakt zo’n verschil voor de gedupeerden.

Inmiddels zijn we weer thuis en we hebben de zomer meegenomen: de raampjes mogen open!

Otto

 

Otto(at)westfrieslandinbedrijf.nl

 

 


To Top