4 februari 2026 – Column Robert Jan Knook: Even uit gaan
Ondernemende mensen staan eigenlijk altijd aan. Ook als ze niet aan het werk zijn. Dan denken ze ook na over werkgerelateerde zaken of krijgen op vakantie inspiratie waar ze in het werk dan weer iets mee kunnen doen. Ondernemend ben je dan eigenlijk 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Jezelf uitzetten is lastig maar soms wel nodig, en soms word je er ook toe gedwongen.
Medio december kreeg mijn moeder te horen dat ze een meningeoom in haar hoofd had, een meestal goedaardige hersentumor. Het was op foto’s duidelijk te zien, een tumor zo groot als een kleine mandarijn. In je hoofd! Het had effect op haar spraak en gedrag, we hadden de veranderingen al een tijdje gemerkt.
Ze ging recent onder het mes, urenlang, en toen ging ik even uit. Samen met mijn zus Myriam waren we bij haar, zoals zij vroeger als moeder bij ons kinderen was. De rollen waren omgedraaid.
We stelden haar gerust, brachten haar naar het ziekenhuis, regelden allerlei praktische zaken en waren erbij toen ze na de operatie wakker werd op de IC. Er was ons al gezegd dat ze dat moment waarschijnlijk niet meer zou kunnen herinneren, en dat klopte inderdaad. Maar we waren er wel. We stonden aan voor haar en even uit voor de rest van de wereld. Nu een paar weken herstellen.
Op 4 mei vorig jaar kreeg ik een appje van mijn oudste vriend Paul. Die had net de diagnose uitgezaaide longkanker gekregen. “Ik hoor verhalen over patiënten die 10 jaar later nog steeds leven”, schrijft hij.
In juni spreek ik met hem af in Amsterdam. Ik ga even uit om aan te gaan voor hem. Ik wil hem omhelzen maar dat mag niet, hij is dan te kwetsbaar. Het lijkt de coronatijd wel. We halen herinneringen naar boven die teruggaan naar de jaren tachtig. Onze treinreizen, onze plannen voor een architectenbureau, de vriendschapsband die al ruim veertig jaar duurt. We spreken af na de zomer een borrel te drinken.
Hij komt vanavond eten, ik ga dan even uit.
